Nostalgia……………

आठवतंय मला,
छोटा होतो जेंव्हा मी,
जग खूपच मोठं होतं....
तो शाळेचा रस्ता,
कोपऱ्यावरच सायकलच दुकान,
तो बर्फाचे गोळे विकणारा काका,
आणि फुले गजरे विकणारा छोटा मामू,
आता तेथे मोबाईलच दुकान आहे,
आणि व्हीडीओगेमचं पार्लर..
गर्दी असते तेथे खूप,
पण तरीही सारं कसं रिकामं रिकामं वाटतंय.....
बहुतेक माणूस आता छोटा होत चाललाय...

आठवतंय मला,
छोटा होतो जेंव्हा मी,
संध्याकाळ खूप मोठी असायची....
तास न तास ते पतंग उडवणं,
आणि बेभान सायकलींच्या शर्यती,
आणि मग दमून भागून घरी येणं....
आजकाल संध्याकाळच होत नाही,
दिवस संपतो न संपतो तोच रात्र...
वेळ पण बहुधा छोटा होत चाललाय...

आठवतंय मला,
छोटा होतो जेंव्हा मी,
मैत्री खूप गाढ असायची....
ते मित्रांच्या घरी जाणं,
त्यांना घरी बोलावणं,
कोणाकडेही खाणं,
तिथेच मनसोक्त खेळणं,
अगदी रडणं हि एकत्र,
आताही मित्र आहेतच,
पण मैत्री हरवून गेलीय,
कधीतरी कोणी रस्त्यात दिसलाच,
तर फक्त हाय......
आणि लगेच वाट वेगळी होते......
कोणत्याही शुभेच्छे साठी एक कोरडा SMS,
निर्विकार, भावनाहीन, केवळ कर्तव्यपूर्तीचा...
आजकाल नातीही बदलत चालली आहेत....

आठवतंय मला,
छोटा होतो जेंव्हा मी,
खेळ पण किती मस्त असायचे,
विटी दांडू, लपंडाव,
पळापळी, आट्यापाट्या....
आता घरी इंटरनेट आहे, टीव्ही आहे,
वेळच शिल्लक राहत नाही...
आजकाल आयुष्य पण बदलत चाललंय...

आयुष्याचं गाणं फारच छोटं असतं रे...
"उद्या" कोणीच पाहिलेला नसतो....
हा येणारा " उद्या " फक्त स्वप्न आहे,
हाच क्षण आहे खरा जगण्याचा ... ,...
या हव्यासाच्या जगात,
आपण फक्त पळतोय वेड्यासारखे....

मित्रा,
हे आयुष्य पुन्हा नाही मिळणार...
जगायचं तर आत्ताच जागून घे,
नाहीतर,
स्मशानाच्या फाटकावरील पाटी प्रमाणे होईल,
" शेवटी इथेच यायचं होतं,
पण येता येता सारं आयुष्य संपून गेलं...... "

व्यथा....

दंगे धोपे,

मोर्चे, बंद....
इकडं भ्रष्टाचार, तिकडे आग,
लाचार वृध्दत्व,
जागोजागी उसवलेलं,
सामान्य माणसाचा भविष्य,
त्रिशंकू सारखं,
नेत्यांची गुंडगिरी,
सत्तेची हाव,
जमेल तिथे हात मारून,
धनान भरली बाव,
सत्तेची अमर्याद धुंदी,
सर्वाना नाचवतेय,
महागाईचं विष,
जनता पचवतेय.....
नाही होत सहन हे सारं.....
न दिसणाऱ्या जखमेतून
भळाभळा रक्त वाहतंय,
चेहऱ्यावर नकली हसू
जगण्यासाठी ठेवायचं,
षंढ नेतृत्व,
धडपडतंय स्वतःची अब्रू झाकायला
फाटक चरित्र घेवून,....
डोक्यावर घेतलंकी,
पाय उघडे पडतात,
पाय झाकावे तर,
खोटा मुखवटा दिसतोय,
कोणालाच फिकीर नाही,
जगण्यासाठी मरणाऱ्या,
सामान्य जीवाची,
दिवसाढवळ्या सर्वासमक्ष,
बलात्कार होतोय देशावर,
त्याला सांभाळणाऱ्या नेत्याकडूनच,
कोठे तक्रार करणार?
कुंपणच शेत खातंय,
करोडो हात आहेत इथे,
पण अजूनही ते उठत नाहीत
दोन हात करायला,
जणू कोणी ते छाटून टाकलेत...
कोणताच उरलेली नाही,
अन्याया विरुद्ध आग,
पेटण्या आधीच ती विझून जातेय.....
पण कोठे तरी एक ठिणगी,
अजूनही शिल्लक आहे,
जमेल तितकं पेटवण्याची,
अजूनही साहस करतेय
हे सारं संपविण्यासाठी,
एकत्र आणायला हव्यात या ठिणग्या....
ती पहा परत एकदा,
दारावर टकटक होतेय,
उभे आहेत दरवाज्यात तुमच्या,
ते पवित्र आत्मे,
ज्यांनी या देशाला मुक्त केलं,
पारतंत्र्याच्या जोखडातून,
आज पुन्हा ते भीक मागताहेत,
स्वतंत्र भारताच्या स्वातंत्र्याची,
कारण आज आपलं स्वातंत्र्य,
नेत्यांनी काबीज केलंय,
झालीय आपली कठपुतळी,
दोऱ्या ओढल्या कि नाचणारी,
खेळसंपे पर्यंत आपलं अस्तित्व,
खेळ संपल्यानंतर पुन्हा जाणार,
त्या जनता नावाच्या अडगळीत,
मग पुढे पाच वर्ष,
कितीही रडा, कितीही टाहो फोडा,
नाहीत पोचणार आपले आवाज,
पुढचा खेळ येई पर्यंत...
कुठे थांबणार हे?
कोण थांबवणार?
कोण?

नूतन वर्ष

नूतन वर्ष आले आहे,

नवीन संधी घेऊन,
नवीन दारे उघडूया,
नवीन साहसे करून.....

झाले गेले विसरून जावू,
भूतकाळ मागे ठेवून,
वर्तमान काळ उजळूया,
भविष्य समोर ठेवून......

इच्छा तेथे मार्ग असतो,
स्वतःवर असुद्या विश्वास,
आत्मविश्वास असेल तर,
पाण्याखालीही घेता येतो श्वास..

मागे वळून पाहायचं नाही,
नवीन वाटा शोधायच्या,
कधीच हार जायचं नाही,
साऱ्या लढाया जिंकायच्या....

विरह…

असेल आठव तुजला, मी न विसरलो काही,
वादळात हरवली पाने वाऱ्यास बोललो नाही….

साक्षीस एक केवळ ते झाड पिंपळाचे,
पानात फक्त सळसळ, दोघेही बोललो नाही…

दोघात बंध होते, तुटले कसे अचानक,
मेघात गुंतली किरणे पण सूर्यास बोललो नाही……

भासे गतक्षणांची ओळख अजून ताजी,
अंधार सावलीचा पण दिव्यास बोललो नाही….

एकला आता असा मी, आयुष्य ओढतो हे,
शपथ परस्परांच्या, अजून विसरलो नाही…

एकटा……

रस्ते कांही नवे मला तेंव्हा इथे उमजून गेले,
दारे सर्व बंद झाली हे जेंव्हा मला समजून गेले…

झुळुकीने एक हलक्या, प्राजक्त सारा गळून गेला,
पण राहिलेले एक फूल, झाडास साऱ्या सजवून गेले….

हल्ला तो परका नव्हता, मीच मजवर वार केले,
गाडण्या "मी" पणाला, ते सामर्थ्य माझ्यात रुजवून गेले…

आक्रोश नुसता भोवती, न कुठेही हास्य होते,
कोवळ्या अश्रूत सारे, मुखवटेही उखडून गेले…

जखमा जरी खोल होत्या, वेदना ना झाल्या कधी,
विसरण्या जगतास साऱ्या, एकटेपण रिझवून गेले…

बदल……

आजकाल डोळ्यांना खूप काही वेगळं दिसतंय,
मी तिथेच आहे तरी, जग मात्र बदलत जातंय…

आयुष्य पकडण्यासाठी, साऱ्यांची धावपळ आहे,
नवीन सारं सामावताना जुनं तसंच पडून राहतंय……

मनाची कवाडे कशी कायम खुली असायची,
घराचं दार सुद्धा आता कुलुपबंद होवून गेलंय…….

कालच आयुष्य जरा पुन्हा पाहायला गेलो होतो,
कळून चुकलं मागील सारं, कालौघात वाहून गेलंय ….

बरंच काही हरवून गेलंय, या साऱ्या प्रवासात,
आजचं नवं असणारंही, उद्यासाठी जुनं होतंय…

मी सुद्धा बदललो आहे, जगालाही पटलं असणार,
पण आतून मी तोच आहे, वरच फक्त आवरण गेलंय…

आयुष्य…….

नको पाहूस जगाकडे अशा तिरकस नजरेने,
केवळ दोष आणि दुर्गुण शोधण्यासाठी,
कांहीवेळा आपण अंधच असावे,
शोधावी फुलेच फक्त
काट्याकडे दुर्लक्ष करुन…
मेघाच्छादित रात्रीत सुद्धा एक किरण लपलेला असतो
स्वयंप्रकाशित ताऱ्याचा
त्या ताऱ्याला शोध,
लक्ष नको देवू सूर्यावरील डागाकडे….
नदीचा प्रवाह वाहत असतो,
अथांग सागराकडे,
सामावून घेतो तो,
नदीतले सारे सारे,
नाही लोटत मागे तो नकोसे प्रवाह,
त्यांना सामावून घेत,
नष्ट करतो त्यातले सारे विष,
नको जावूस प्रवाहा विरुद्ध,
आणि प्रयत्नहि करू नको त्याला थांबविण्याचा,
आत्ताच आला आहेस तू या जगात,
नदी सागराचे अस्तित्व तुझ्या खूप आधीपासूनचे आहे,
प्रत्येक संकटाला तोंड देत,
ते अजूनही अबाधित आहे,
जग तुझ्यासाठी बदलणार नाही,
किंवा नदी सागराकडून जमिनीकडे वाहणार नाही,
आयुष्यात संकटे हि यायलाच हवीत,
आपली खरी कुवत समजण्यासाठी,
परिस्थितीला सामोरे जा,
नको भिवून मागे फिरू,
आणि आयुष्य हि जग पाण्यासारखे,
भांड्याचा आकार कोणताही असो,
त्याचा आदर करून,
आणि त्याचाच आकार घेवुन….